تاریخ و ویرانه‌های شهر باستانی سیدیما

سیدیما شهری از لیسیای باستان بود که در دامنه جنوبی کوه کراگوس در شمال غربی دهانه زانتوس، در مرزهای استان مدرن موغلا واقع شده است. بقایای سکونتگاه باستانی امروزه در محدوده روستای دودورگا قرار دارد.

نخستین سکونت در سیدیما در عصر آهن رخ داد. این شهر در قرن 1st پیش از میلاد توسط الکساندر پلی‌هیتور و بعدها توسط پلینی بزرگ، استپانوس بیزانسی، سینکدموس و Notitiae Episcopatuum ذکر شد. قدیمی‌ترین مستندات درباره این شهر به سال 425 پیش از میلاد بازمی‌گردد که عضویت آن را در اتحادیه دلوس ثبت کرده است.

در سال 334 پیش از میلاد، اسکندر کبیر منطقه زانتوس را که سیدیما نیز جزو آن بود، تصرف کرد. هنگامی که اتحادیه لیسیایی برای نخستین بار در سال 169 پیش از میلاد تأسیس شد، سیدیما یکی از 23 شهر مؤسس آن بود و حق ضرب سکه خود را به دست آورد. این شهر در دوران روم پیشرفت چشمگیری کرد.

بر اساس افسانه‌ها، در قرن 5th میلادی، امپراتور آینده بیزانس، مارسیان، در جریان یک لشکرکشی بیمار شد و توسط مردم سیدیما درمان گردید و بعدها به پاداش آنان پرداخت. روایت دیگری بازگو می‌کند که او هنگامی که به عنوان یک سرباز ساده در نزدیکی سیدیما استراحت می‌کرد به خواب رفت و عقاب بزرگی از او محافظت کرد که این امر نشانه‌ای از صعود آینده او بود.

سیدیما هرگز به طور رسمی کاوش نشده است؛ بنابراین مطالعات تاریخی و باستان‌شناسی به ویرانه‌های سطحی قابل مشاهده محدود بوده است. پوشش متراکم درختان و سکونتگاه‌های معاصر موانعی را بر سر راه کاوش‌ها ایجاد کرده‌اند. بیشتر سازه‌های قابل مشاهده متعلق به دوره رومی هستند، در کنار چند بقا از دوره کلاسیک لیسیایی و کلیساهای بیزانس.

آکروپولیس که توسط چارلز فلوز کشف شده، بقایای یک تئاتر کوچک اما زیبا، یک آگورا، معابد، دیوارهای شهر و یک دروازه را در خود جای داده است. کتیبه‌ای نشان می‌دهد که استوای آگورا به امپراتور کلودیوس تقدیم شده و توسط پزشک او اپیگاپوس و پسرش لویانوس خریداری شده است. سازه‌های اضافی شامل یک مجلس مردمی، یک سباستیون تقدیم‌شده به کوینتوس ورانیوس، دیوارهای ژیمناسیوم و یک حمام رومی با دو طاق پابرجا است.

پرشمارترین بقایا در نکروپولیس یافت می‌شوند که شامل حدود 40 آرامگاه متعلق به دوره کلاسیک لیسیایی تا بیزانس است. این موارد شامل تابوت‌های سنگی روی سکو، مقبره‌های کبوترخانه‌ای صخره‌تراشیده‌شده یادآور پینارا، و مقبره‌های صخره‌ای است. یک گور یادمانی با 25 کافره مربع در سقف آن و آرامگاه ستون‌دار دوریک فلاوا نانه، کاهنه اولیه آیین امپراتوری روم، استانداردهای بالای سنگ‌تراشی شهر را نشان می‌دهد.

سیدیما به عنوان یک اسقف‌نشین مسیحی به عنوان تابع میرا، پایتخت استان رومی لیکیه، درآمد. اسقف هیپاتیوس نامه‌ای را به امپراتور لئو اول در سال 458 امضا کرد، زمارخوس در شوراهای سال‌های 680 و 692 شرکت نمود و نیکودیموس در دومین شورای نیقیه در سال 787 شرکت کرد. این اسقف‌نشین تا قرن 13th در Notitiae Episcopatuum ظاهر شد و امروزه توسط کلیسای کاتولیک به عنوان یک کرسی اسقفی افتخاری فهرست شده است.

روستای معاصر سیدیما در همان مکان قرار دارد و خانه‌ها و راه‌ها به طور پیچیده‌ای در اطراف ویرانه‌های باستانی تنیده شده‌اند. سیدیما در سال 2008 توسط کمیسیون حفاظت موغلا به عنوان منطقه حفاظت شده درجه یک اعلام شد و همچنین در مسیر لیکیا ادغام شده است و ترکیبی بی‌نظیر از تاریخ باستان و مهمان‌نواز محلی را به کوهنوردان ارائه می‌دهد.